To próba pogodzenia z nieuchronnym przemijaniem i akt zawierzenia swojego losu nieznanym potężnym prawom natury. Jesteśmy we wszechświecie jak ta pszczoła, której percepcja nigdy nie pozwoli pojąć, że produkuje miód dla pszczelarza. Fotografując siebie zbliżam się do natury, do niszczejącej materii i porzuconych budynków. Do chaosu i porządku w ciągłym ruchu. Przełamuje przy tym lęk i opór. Przestaję być tylko obserwatorem a staję się jej integralną częścią. Jednoczę się z nią z cyklami narodzin, rozkwitu i umierania. Nie rozumiem wszystkiego, ale odnajduję w tym spokój, wiem że będzie dobrze. Bo nic nie jest złe co jest w zgodzie z naturą. Projekt w całości powstał w technice analogowej z wykorzystaniem aparatu średnioformatowego. Docelową formą prezentacji są autorskie odbitki żelatynowo-srebrowe na papierze barytowym. W celu prezentacji prace przefotografowano.